Khosro Naghed, خسرو ناقد

کتاب‌ها	کتاب‌ها \| مقاله‌ها \| نقدنوشته‌ها \| ترجمه‌ها \| گفت‌وگوها \| سخنرانی‌ها \| گزارش‌ها \| يادداشت‌ها \| کتابشناسی آثار
» Books » Essays » Reviews » Translations » Interviews » Lectures » Reports » Bibliography بررسی کتاب پوپر در بی بی سی پوپر: فيلسوف "جامعه باز" تامل بر فروپاشی کمونيسم، نگاهی به کتابی از کولاکوفسکی بی بی سی، علی امينی نجفی سازگاری ناسازوار سنت و تجدد روزنامه اعتماد	"در ستايش گفت‌وگو" منتشر شد	در ستايش گفت‌وگو
گفت‌وگو با «ديگری»، حلقه‌ی اتصال گفتارهای اين دفتر است. ديدار، گفت‌وگو و رابطه‌ی يکايک ما با غريبه‌ها، با آنانی که کمتر به ‌ما شباهت دارند، با «ديگری»، مضمون اصلی گفتارهای اين دفتر است. گفت‌وگو به‌منظور ايجاد تفاهم، طبيعی‌ترين و پُربار‌ترين بهره‌ای است که آدمی می‌تواند از ذهن خود ببرد. اما به‌کارگيری اين طبيعی‌ترين کارکردِ ذهن و استفاده از آن، خود هنری است که بايد توانايی کسب آن را آموخت: نرم‌کردن خوی و مداومت و مدارا شرط اول کار است. اگر گفت‌وگويی، از همان آغاز، به‌منظور متقاعد کردن «ديگری» صورت گيرد - حتی اگر با تندخويی همراه نباشد - گفت‌وگو نيست، جدل است، مناظره است که چيره شدن بر کسی در دليل و خاموش گرداندن او، هدف است و غايت کار. با آن که جدل، خود نيز قواعدی دارد و آدابی و به ‌هنگام بحث و ستيز، لگام‌گسيخته سخن نتوان گفت، اما با اين حال، گفت‌وگو نيست. هيچ اصلی بالاتر از آمادگی انسان‌ها برای گفت‌وگو نيست؛ گفت‌‌وگو با «ديگری» به‌عنوان موجودی تاريخی. با پذيرش گفت‌وگو، خواه ناخواه، پذيرفته‌ايم که تمام حقيقت در نزد ما نيست، بلکه ديگری نيز بخشی از حقيقت را می‌تواند در اختيار داشته باشد. حقيقت مِلکِ طِلق ما نيست و ما يگانه خزانه‌دار حقيقت نيستيم. بنابراين با آغاز گفت‌وگو، اصل مطلق‌گرايی درهم می‌شکند و آن همانا شک به اعتقاد مسلم به حقانيت خود است. [از پيشگفتار کتاب "در ستايش گفت‌وگو"]

بررسی کتاب پوپر در بی بی سی

تامل بر فروپاشی کمونيسم، نگاهی به کتابی از کولاکوفسکی

سازگاری ناسازوار سنت و تجدد

"در ستايش گفت‌وگو" منتشر شد

در ستايش گفت‌وگو

گفت‌وگو با «ديگری»، حلقه‌ی اتصال گفتارهای اين دفتر است. ديدار، گفت‌وگو و رابطه‌ی يکايک ما با غريبه‌ها، با آنانی که کمتر به ‌ما شباهت دارند، با «ديگری»، مضمون اصلی گفتارهای اين دفتر است.
گفت‌وگو به‌منظور ايجاد تفاهم، طبيعی‌ترين و پُربار‌ترين بهره‌ای است که آدمی می‌تواند از ذهن خود ببرد. اما به‌کارگيری اين طبيعی‌ترين کارکردِ ذهن و استفاده از آن، خود هنری است که بايد توانايی کسب آن را آموخت: نرم‌کردن خوی و مداومت و مدارا شرط اول کار است. اگر گفت‌وگويی، از همان آغاز، به‌منظور متقاعد کردن «ديگری» صورت گيرد - حتی اگر با تندخويی همراه نباشد - گفت‌وگو نيست، جدل است، مناظره است که چيره شدن بر کسی در دليل و خاموش گرداندن او، هدف است و غايت کار. با آن که جدل، خود نيز قواعدی دارد و آدابی و به ‌هنگام بحث و ستيز، لگام‌گسيخته سخن نتوان گفت، اما با اين حال، گفت‌وگو نيست.
هيچ اصلی بالاتر از آمادگی انسان‌ها برای گفت‌وگو نيست؛ گفت‌‌وگو با «ديگری» به‌عنوان موجودی تاريخی. با پذيرش گفت‌وگو، خواه ناخواه، پذيرفته‌ايم که تمام حقيقت در نزد ما نيست، بلکه ديگری نيز بخشی از حقيقت را می‌تواند در اختيار داشته باشد. حقيقت مِلکِ طِلق ما نيست و ما يگانه خزانه‌دار حقيقت نيستيم. بنابراين با آغاز گفت‌وگو، اصل مطلق‌گرايی درهم می‌شکند و آن همانا شک به اعتقاد مسلم به حقانيت خود است. [از پيشگفتار کتاب "در ستايش گفت‌وگو"]

پيام‌های شما	© 2003-2010 naghed.net